Ayuntamiento de Tolosa

(Erakusketen bisita-orduak: 17:30 - 20:30. Jaiegun eta astelehenetan izan ezik.)

(Irailaren 12tik urriaren 9ra)

ŞÜKRÜ KARAKUŞ, BERE ERBESTEAREKIN ERRONKA KRITIKOA ETA SORTZAILEA ERAIKITZEN DUEN ARTISTA

Yalçın Sadak

Aspalditik hona, Şükrü Karakuş muga-mintzaira eraikitzen ari da. Ez da mugan dagoen mintzaira bat; bera da, berez, muga-mintzaira. Izan ere, mintzaira horretan urtzen dira mendebaldeko arrazionaltasunetik jaiotako epistemologiaren eraikitze-dualtasunak (funtsa/bistakoa, subjektua/objektua, ni/bestea). Esan daiteke halako mintzairak existentzia bikoitzak protagonizatzen dituela, aldi berean da hemengo eta hango. Hobeto esanda, ez da inongoa eta ez da existitzen inola. Bi aldeetan aritu nahi izateagatik, denbora-espazioa proposatzen du soilik, esanguratsuaren izenean. Karakuşen margolanari begiratzeak esan nahi du begirada zalantzan jartzen den prozesuan sartzen zarela. Begira dagoen begia ez baita inoiz posizio finkoan kokatuko. Barrutik inguratua uste denean, alde berean kanpora egotzirik kokatuko da, non konfrontatu eta galdu ere egingo baita... Artistak joan-etorri zorabiagarriko begirada proposatzen du eta hartzaileari ez zaio zorabio horretan sartu beste erremediorik geratzen. Horregatik, forma organikoak eta ez-organikoak abstraktuaren eta figuratiboaren arteko leku batean daude. Autoerreferentziak dira eta, aldi berean, kanpoko zerbaiten erreferentziak. Kolorea? Errealaren eta irrealaren artean, naturala agintzen du eta, horrekin batera, haren erakarmen indarra, atsegingarritasuna urruntzen.
Karakuşek objektuari begiratzen dio beti, baina begiaren ikus ahalmenei gainez eraginez. Begiratzeko modu gehiegizkoa da eta, era berean, begi biluziak dimentsio mikroskopikoan ikusiko balu bezala da. Badirudi azaletik begiratzeko gonbita egiten digula, gorputzak barrurantz eta kanporantza irekitzen duen muga horretatik, larruazala metafora bat dela, behatu beharreko organismo guztietan. Margolariaren begiratua mugatik kanpo balego bezala, baita poro barruetatik begira ere. Formak zehatzak dira, kanpoko objektibotasun aztarna mordo batez zamatuak baitaude, irrealak dira, begi biluziak ezin ikus ditzakeen ezaugarri arraroak baitituzte. Irudi guztiak etortzeke dagoen egoera batean finkatuta daude; mutazio-une doia adieraziko balute bezala. Karakuşek, bestalde, modernismoa kritikatzea ahalbidetzen duen hizkera asmatzeko funtzionamendura egokitzen diren gaiak ere handitzen ditu. Egun, hurbil/urrun gaira fokatua dago, lehenago bertakotua/atzerritarra, barnekoa/kanpokoa, ni/bestea auzietara fokatua egon den bezala, modernismoaren gai kutunak guztiak ere. Berehala konturatzen da bat gai honek ere, aurrekoek bezala, irekiune asko dituela. Heiddegger-en ikuspuntutik, «pentsamenduaren izaerarekin» konekta daiteke hau guztia eta baita ekialde/mendebaldeko begiratzeko modu tradizionalekin ere. Dena den, oso argi dago, ikustearen posibilitateek kezkatzen dute, batez ere. Urruna hurbil –edo alderantziz– bihurtzen duen begiradarekin esnatzen gaitu. Hobeto esanda, itxaropen guztiak asegabe geratzen diren errealitatea adierazten digu: han dago, heste lodi batek betetzen du azalera guztia, izan liteke hosto baten nerbioa ere, luparen azpian, edota larruazalaren azpian bihurkatzen den zuntza. Edo, arkatzez egindako marra zut horiek, begiko zero puntua baino hurbilago dauden abarrak ote dira? Ala armiarmak dira mugitzen? Edo beste izakiren batzuk? Non berma daiteke begiratua horiek izendatzeko?
Aspaldiko urteetan, Şükrü Karakuş Euskal Herrian bizi da, eta orain atzerritar-bertakotua da han. Haren drama deslurraldetu izana da, bere kezka existentzialak adierazten ditu, bi aldeetan dagoelako. Baina, aldi berean, mintzaira hori bat dator postmodernismoaren erdigunerik gabeko diskurtsoekin ere. Gainera, sostengu teorikoak zorrotz hautaturik, intentsitate berri batez, benazkotasuna eransten dio bere esperementazioari. Dudarik gabe, hori abantaila da gaur egun: modernismoa kritikatuz hastea, aldea nabarmentzeko.

(2008ko irailaren 26tik azaroaren 8ra)

Jose Luis Urdapilleta (Donostia) margolari eta diseinugile grafikoa, pintura eta argazkigintzan lan asko egindakoa da eta erakusketa esanguratsuetan hartu du parte: Reina sofia museo nazionalean (madril) kolektiboa, 2000. Urtean. pintura erakusketa kutxa aretoan, 1992an. azpeitiko antxieta
jauregian, 1992an, pintura erakusketa. Sokoa aretoan (madril), komunikazio eta diseinu agentzien hogei lan onenen erakusketa. Digitex arte galeria, pintura erakusketa, galeriaren inaugurazioa. gipuzkoako argazkilarien elkartea, «kaosa naturan» argazki erakusketa. Kutxa boulevard aretoa, «azkeneko 30 urteetan» pintura erakusketa. Gipuzkoako argazkilarien elkartea «argazkia eta pinturaren artean» argazki erakusketa. XX. mendeko bostehun diseinugileen artean izendatu zuten (diseinu grafikoa ehun urtez espainian) San telmo museoan (donostia) bere lana ikus daiteke,
euskal margolari garaikideen aretoan. Europar batasunak panaman aldi baterako lana egiteko kontratatu zuen, «europar batasunaren laguntza panamari» proiektuko irudiaren diseinu grafikoaz arduratzeko.
Argazki erakusketa guztietan asmo bera izan dut beti: argazki-pintura kontzeptuari hurbiltzea, argazkiak margotzen
ariko banintz bezala ateratzea. argazki digitalean, pinturan ez bezala, berehalako teknikak aplikatzeko aukera dago.
oraingo argazkiak diptikoak edo triptikoak dira –erretratu panamarrak izan ezik–. zenbaitetan asmo panoramikoa nagusitzen
da, bestetan bitxikeria izan zitekeena hobeto ulertzeko begirada zabaldu nahi izan dut. aurreko argazki katalogoan
denborari astia ostu beharraz jarduten nintzen, hartara zeregin gehiago eta orotarikoak gauzatu ahalko nituzkeelako,
eta ideiak helarazi. horretarako, izugarri baliagarria da argazki digitala, bizkortasuna dela eta, baina kontzeptua edo
ideia pinturan erabilitako bera da ia